Als ik tante Riek in woorden zou moeten omschrijven, dan denk ik aan een sterke vrouw. Iemand die niet dacht in beperkingen maar in kansen. Ze wist wat ze wilde en ging daar ook voor, nuchter, ondernemend en met beide benen stevig op de grond. Zo kende ik haar en zo zal ik haar ook altijd blijven herinneren.
In mijn jeugd logeerde ik vaak in Nuenen en ging mee op vakantie naar Italië en Oostenrijk. Maar er moest ook gewerkt worden, elke kerstvakantie ging er menig schroefje en boutje door mijn vingers tijdens het balansen in de bouwmarkt. Het waren bijzondere weken. Ik voelde me welkom. Gewoon zoals je bent. Als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds hoe bijzonder dat eigenlijk was.
Maar misschien zijn het juist de gewone momenten die het meest waardevol zijn geworden. De zondagen die we samen doorbrachten met mijn ouders, mijn zus Jacqueline, Tante Riek, Ome Henk en Jack. Samen aan tafel, samen praten, lachen, gewoon bij elkaar zijn. Toen leek dat vanzelfsprekend, nu besef ik hoe kostbaar die momenten waren.
Ze was enorm betrokken bij de overname van het bouwbedrijf door Jack, ze stond altijd achter hem, steunde hem in zijn visies en verdere ontwikkeling van Banbouw. Met vertrouwen, trots en die kenmerkende nuchtere houding: gewoon er voor hem zijn wanneer het nodig was.
Het contact is door de jaren heen nooit verloren gegaan. We bleven elkaar zien en bellen om bij te praten. En ze was altijd oprecht belangstellend. Ze vroeg hoe het met je ging, wat speelde in je leven. Dat typeerde haar: aandacht voor de mensen om haar heen.
Zo was het voor haar vanzelfsprekend dat ze onze zoon Bas een half jaar in huis nam tijdens zijn stage bij Banbouw. Elke ochtend tijdens het ontbijt namen ze samen de aandeelkoersen door. Hij heeft veel van haar geleerd.
Het was moeilijk om te zien hoe de ziekte Parkinson langzaam steeds meer van haar afnam. Iemand die altijd zo sterk en zelfstandig was, moest beetje bij beetje steeds meer inleveren. Dat moet voor haar ontzettend zwaar zijn geweest.
Tante Riek, dank je wel voor alles wat je voor me hebt betekend. Voor de mooie herinneringen, voor je belangstelling, en voor wie je was.

Dianne

Mijn herinneringen aan Riky zijn mooi, ze was altijd geïnteresseerd in waar je mee bezig was. Aandachtig kon ze hierin doorvragen en door de jaren heen hebben we elkaar altijd graag gemogen. Voor de hele familie en speciaal voor Henk veel sterkte de komende tijd. Vaarwel Riky en groeten, Antonie

Verdrietig dat Riky er niet meer is en onze gedachten gaan uit naar Henk, Jack & Jonah en de kinderen, alsmede naar het achterkleinkind van Riky en Henk die Riky gelukkig nog heeft kunnen meemaken. Het is goed zo, ze zal haar verdiende rust nu gevonden hebben. Het was een dappere, sterke, open en vriendelijke dame en die ik (Ted) al een jaar of 40 goed kende vanwege mijn vriendschap met Jack. En mijn ouders kende Riky en Henk ook goed. Altijd belangstellend, alert en ook een vrouw met zakelijk talent. Het huis op de Opwettenseweg, waar ik in het begin ook nog een paar keer gelogeerd heb, daar liggen veel herinneringen en ook later zijn er veel herinneringen gemaakt. Fijn dat ik (en later Brigitte) daar onderdeel van uit mocht maken. Henk en Riky, altijd bij elkaar en ook zolang samen geweest. Riky wilde het zolang mogelijk volhouden hier op aarde en dat was voornamelijk vanwege Henk, Jack – waar ze (naast dat ze een 2-eenheid waren) enorm trots op was met het succesvol bouwbedrijf dat dit jaar haar 100 jarige bestaan viert – en natuurlijk vanwege de kleinkinderen. Fijn dat ik haar in die laatste dagen persoonlijk nog een goede reis heb kunnen toewensen en ik vond dat ze er vredig uitzag, klaar voor die reis. We gaan haar allemaal missen en Brigitte en ik wensen allen heel veel sterkte toe!