Uitvaart op de werkplek: afscheid tussen de stellingen
Tien jaar lang was hij een vertrouwd gezicht op zijn werk. Een trouwe en graag geziene collega. Iemand die iedere werkdag onderdeel was van het bedrijf en van de mensen om hem heen.
Toen hij op een ochtend niet op tijd op zijn werk verscheen, voelde zijn teamchef dat er iets niet klopte. Hij ging naar zijn huis. Daar werd al snel duidelijk dat er hulp nodig was. Politie en ambulance werden gebeld, maar de hulp kwam te laat. Hij was die nacht onverwacht overleden. Via de politie bereikte het bericht zijn familie.
Een dag later zat ik met zijn vader en zus aan tafel in ons uitvaartcentrum in Geldrop. Hun verdriet ging over zijn plotselinge overlijden, maar droeg ook de geschiedenis van de afgelopen jaren met zich mee. Door gebeurtenissen in zijn verleden was het contact met zijn familie verbroken.
Zijn vader en zus wisten één ding zeker: ze wilden hem een waardig laatste afscheid geven. Alleen, hoe geef je daar invulling aan wanneer je de laatste jaren zo weinig van iemands leven hebt meegekregen?
Op zoek naar de mensen om hem heen
De zoektocht begon bij zijn werkgever. Via Facebook werd geprobeerd mensen te vinden die hem kenden. Zijn familie hoopte zo meer te weten te komen over het leven van hun zoon en broer in de jaren dat het contact er niet was. Die oproep leverde weinig op. Zijn kring bleek klein.
Op zijn werk zagen we een ander beeld. Daar had hij in tien jaar tijd zijn plek gekregen. Zijn collega’s kenden hem als een trouwe en graag geziene kracht. Zijn werkgever wilde hen allemaal de gelegenheid geven afscheid te nemen.
Zo ontstond het idee om hem nog één keer terug te brengen naar de plek waar hij zo lang had gewerkt.
Nog één keer op zijn vertrouwde plek
Midden in de bedrijfshal, tussen de hoge stellingen en pallets, stond zijn kist. Om hem heen verzamelden zich collega’s en relaties.
Op de plek waar normaal wordt gewerkt, werd het stil.
Er waren toespraken en anekdotes. Verhalen over de collega die zij hadden leren kennen. Daarna kwam iedereen naar voren om met een bloem persoonlijk afscheid te nemen.
Voor zijn vader, zusje, broertje en oom kwamen daar verhalen en beelden samen uit een deel van zijn leven waar zij de afgelopen jaren niet meer dichtbij hadden gestaan. Zijn collega’s konden op hun beurt afscheid nemen van iemand met wie ze jarenlang hadden samengewerkt.
Toen het tijd was om te vertrekken, wachtte buiten een laatste gebaar. Collega’s vormden een erehaag. Langs de route brandden fakkels en Bengaals vuur kleurde de lucht rood terwijl de rouwauto langzaam tussen hen doorreed.
Ik begeleidde hem die dag naar buiten, langs de mensen met wie hij jarenlang zijn werkdagen had gedeeld.
Wat mij van deze uitvaart bijblijft, is hoe het afscheid gaandeweg ontstond. Er lagen geen vastgelegde uitvaartwensen die vertelden hoe deze dag eruit moest zien. Zijn familie moest na jaren zonder contact zoeken naar de mensen en plekken die bij zijn leven van de afgelopen jaren hoorden.
Bij zijn werkgever vonden zij een belangrijk deel van dat antwoord.
Het afscheid tussen de stellingen, de verhalen, iedere bloem en de erehaag bij vertrek kwamen voort uit wat zijn collega’s voor hem voelden. Ze deden het omdat hij tien jaar lang een van hen was geweest.
En soms ontstaat een afscheid precies daaruit. Uit mensen die voelen: we willen er zijn. Nog één keer, voor hem.
Thijs van den Biggelaar
Uitvaartverzorger
Dit verhaal en foto’s zijn gepubliceerd met goedkeuring van de nabestaanden.