Herinneringsconcert maakt indruk
Namen van overledenen die op een beeldscherm getoond worden. Stemmige muziek en zang. Mooie woorden van een rouwtherapeute en van pastoor Spooren. En vooral het gevoel van verbondenheid. Het herinneringsconcert afgelopen zaterdag in de Brigidakerk in Geldrop maakte indruk op de aanwezigen.
Honderden mensen die het afgelopen jaar een dierbare hebben verloren, waren zaterdag naar de Brigidakerk gekomen voor het herinneringsconcert. Uitvaartverzorging Van der Stappen en Yarden organiseerden het concert met als centrale thema 'Altijd dichtbij…'.
Volgens de organisatie kan samenzijn helpen om te gaan met verdriet: 'Een moment om samen te zijn en samen te herinneren helpt ons bij het weer oppakken van de draad van het leven'.
Jeanne, Cock, Joost en Mart. Vier namen van overledenen. Op vier momenten tijdens het concert komen de namen voorbij op een groot beeldscherm in – wat lijkt – willekeurige volgorde. Het is stil in de kerk. Mensen staren naar het scherm. Kijken naar foto's van bloemen, een vlieger, dolfijnen en de zee. Tientallen namen verschijnen in beeld. Namen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, hier hebben ze alles met elkaar te maken. Het zijn namen van mensen die er niet meer zijn. Alleen nog in herinnering zijn ze altijd dichtbij.
Naast muziek van Blazersensemble Budel en zang van Budels Gemengd Koor zijn er mooie woorden. Rouwtherapeute Annemiek Welten vertelt een zeer persoonlijk verhaal. Over het verlies van haar vader en haar tweede kindje. Ze raakt de gevoelens van nabestaanden. "Het is alsof alles anders is geworden.
Het leven gaat niet gewoon door", maakt de rouwtherapeute duidelijk. "Er is geen knopje dat je zomaar om kunt zetten."
Welten vertelt dat bij elk verlies een wond ontstaat. Dat je verdrietig mag zijn en boos, ook op God. Niets is raar. Pastoor Spooren spreekt over soorten verdriet en lijden, over schuldgevoelens en vragen. "Geen twee mensen rouwen op dezelfde wijze", vertelt hij.
Als de namen op het beeldscherm verschijnen, pakt een man de hand van zijn vrouw. Even later zie je dat ze heel even in elkaars hand knijpen. Bij sommige mensen zie je een traan, anderen sluiten de ogen. In gedachte is de overledene altijd dichtbij.